Wśród nowych wymagań, które pojawiły się w zaktualizowanym Programie Priorytetowym NFOŚiGW „Dopłaty na częściowe spłaty kapitału kredytów bankowych przeznaczonych na zakup i montaż kolektorów słonecznych dla osób fizycznych i wspólnot mieszkaniowych” znalazł się zapis o konieczności określenia w projekcie instalacji (lub w przypadku mniejszych obiektów w ofercie) danych dotyczących sprawności i skuteczności instalacji kolektorów słonecznych, w tym uzysku słonecznego, czyli ilości energii użytecznej dostarczanej w ciągu roku z instalacji.

Jest to dobry zapis, ponieważ wielkość ta przekłada się bezpośrednio na efekt ekologiczny, którym zainteresowany jest NFOŚiGW oraz na oszczędności na paliwie lub energii, które są istotne dla inwestora. Oszacowanie wielkości uzysku słonecznego nie jest jednak łatwe, gdyż wymaga uwzględnienia szeregu czynników takich jak np. lokalizacja, zapotrzebowanie na ciepłą wodę użytkową i zakładany stopień pokrycia tego zapotrzebowania, ustawienie kolektora względem stron świata, jego nachylenie, grubość izolacji, straty ciepła, wielkość zasobnika (nie wspominając o metodzie wykonania i montażu danej instalacji).

Uwzględnienie tylu zmiennych i przeprowadzenie obliczeń może być kłopotliwe i czasochłonne, dlatego w praktyce najczęściej wykorzystywane są programy komputerowe, takie jak np. program Kolektorek2.0 skracające czas pracy na projektem (ofertą) i niwelujące możliwość popełnienia błędu.